Vanwege haar endometriose moest Adéle een IVF-behandeling ondergaan. We interviewden haar over haar traject met ups en downs om een gezin te stichten.

Hallo Adéle, wil je ons iets vertellen over jezelf en je gezin?

Hallo, mijn naam is Adéle, ik ben 32 jaar oud en ik studeer maatschappelijk werk. Ik woon in Stockholm met mijn man Gustaf en mijn zoon Noel die deze herfst 3 wordt.

Wanneer begon je te vermoeden dat er iets niet goed was met je menstruatiecyclus?

Ik begon te vermoeden dat er iets mis was nadat ik was overgestapt op hormoonvrije anticonceptie, het koperspiraaltje. Ik kreeg vreemde pijnen diep in mijn buik die ik nog nooit had gehad. Ik zocht hulp maar alles leek in orde, maar ik voelde me steeds slechter. Ik had ovulatie- en menstruatiepijnen waardoor ik mijn werk niet kon doen en op bepaalde dagen van de maand op bed lag.

Je kreeg uiteindelijk de diagnose endometriose, wat was je eerste gedachte?

Mijn eerste gedachte was vooral opluchting. Ik zocht al meer dan vijf jaar hulp voor mijn problemen en uiteindelijk begin je jezelf af te vragen of je het je misschien allemaal inbeeldt. Nu had ik eindelijk een antwoord op wat er mis was en iemand luisterde naar me en nam me serieus.

Wat voor invloed heeft de diagnose op je gehad?
Omdat het zo lang duurde voordat ik de juiste hulp kreeg, heb ik nu chronische pijn, wat betekent dat ik elke dag pijn heb. Endometriose heeft me op veel manieren beïnvloed, lichamelijk omdat ik verschillende symptomen heb zoals buik- en rugpijn, misselijkheid en extreme vermoeidheid enz. Deze symptomen beïnvloeden je ook mentaal. Het is vervelend als je dingen die je wilt doen moet afzeggen, of als je niet kunt werken. Dus het beïnvloedt het hele leven op meerdere manieren.

Hoe was het traject nadat je de diagnose had gehoord?

Ik werd geopereerd aan endometriose en daarna probeerden we een behandeling te vinden die me pijnvrij zou maken. Omdat ik niet pijnvrij was, kwamen we op het punt dat de volgende stap in de behandeling was om me in de chemische menopauze te brengen. In plaats daarvan besloten we toen dat we wilden proberen om zwanger te worden. We wisten allebei dat we kinderen wilden en ik maakte me zorgen of ik wel zwanger zou kunnen worden, omdat endometriose de vruchtbaarheid kan aantasten. We begonnen het op eigen houtje te proberen, maar ik had ondertussen contact met mijn arts om te zien hoe het met mijn endometriose ging.

Hoe was je IVF-traject?

Nadat de verwijzing was verstuurd, ontvingen we na ongeveer twee weken een uitnodiging van de kliniek. Ze hebben bij ons allebei een vruchtbaarheidstest gedaan. Dit omvat zowel een psychosociale beoordeling als een controle van de kwaliteit van sperma en eicellen en de fysieke conditie. Toen de kliniek besloot dat we IVF konden doen, werd er een aanvraag ingediend om het door de overheid gefinancierd te krijgen. Na iets meer dan een maand was alles klaar en kregen we toestemming om IVF te doen en het te laten financieren door de overheid.

We deden het zogenaamde korte protocol, waarbij ik na mijn menstruatie injecties begon te nemen om mijn eisprong te stimuleren. Tijdens deze periode werden er echo’s gemaakt om te zien hoe ik op de medicatie reageerde en om te zien hoe lang ik injecties nodig zou hebben. Ik reageerde supergoed op de behandeling en produceerde veel follikels, waardoor ik het risico liep op overstimulatie. Dit betekende dat de acht embryo’s die we kregen werden ingevroren en dat we één cyclus moesten wachten voordat de implantatie plaats kon vinden. Het ophalen van de eicellen was heel pijnlijk voor mij. Ik had al veel pijn en kreeg een volledige dosis morfine, maar ik schreeuwde nog steeds van de pijn. We hebben toen in totaal zeven implantaties gedaan.

Vier in ongestimuleerde cycli en vervolgens drie toen ik medicijnen kreeg om te proberen het te laten hechten. Ik werd zwanger bij de vijfde poging, maar kreeg een miskraam die eindigde met een curettage. Met het laatste embryo dat we nog ingevroren was raakten we zwanger en de zwangerschap zette door en resulteerde in onze zoon.

Zien alle IVF-trajecten er hetzelfde uit?

Nee, er zijn verschillende medicijnen en verschillende methoden. Dat hangt af van de omstandigheden van het stel dat zwanger wil worden.

Heeft je IVF-traject een psychologische invloed op je gehad?

Ja, zeker! Het was moeilijk om te schakelen tussen hoop en wanhoop en er waren dagen dat ik mijn bed niet uitkwam omdat ik het niet aankon. Soms was ik uitgeput en voelde ik me gedeprimeerd. Ik ben soms ingestort, maar daarna ben ik weer doorgegaan en heb ik doorgevochten. Ik ben vasthoudend en opgeven was nooit een optie!

Het is belangrijk om te beseffen dat zo’n traject een impact heeft. Hebben jullie het gevoel dat het ook een impact heeft gehad op jullie als stel?

Ja, dat hebben we. Dit doormaken is als een crisissituatie. We gaan ieder op verschillende manieren met dingen om en het was moeilijk om elkaar altijd te begrijpen. Maar onze kracht is dat we veel met elkaar hebben gepraat. Elkaar steunen, maar tegelijkertijd ruimte geven om je anders te voelen. Nu denk ik dat het onze relatie heeft versterkt en ik heb er vertrouwen in dat we moeilijke dingen samen aankunnen.

Na een succesvolle IVF ben je eindelijk zwanger. Hoe was je bevalling?

Ik werd ingeleid toen ik twee dagen over tijd was. Ik liep een klein risico om zwangerschapsvergiftiging te krijgen, dus daarom werd ik ingeleid. We kwamen op zondagavond in het ziekenhuis en op woensdag kwam Noel via een spoedkeizersnede. Officieel was mijn bevalling lang en zwaar en verloor ik veel bloed en had Noel wat moeite met ademhalen, maar mijn ervaring was geweldig!

Als het niet vanzelfsprekend is om zwanger te worden – hoe kijk je dan naar mogelijke broers en zussen?

Momenteel onderzoeken we of we meer kinderen kunnen krijgen. We willen dus dat onze zoon broers en zussen krijgt, als dat mogelijk is. Maar op dit moment zijn we ook voorzichtig, na dit hele traject en wat het met zich meebrengt. De focus ligt natuurlijk op de gezondheid van het gezin als geheel en ook van mij met mijn endometriose.

Wat was de reactie van je vrienden en kennissen?

Vanaf dag één zijn we eerlijk geweest tegen onze vrienden en familie over het traject dat we doorlopen. Voor mij is het een manier geweest om alle verschillende emoties te verwerken en te beheersen. We hebben goede steun ontvangen en het was fijn om iets te kunnen delen dat zoveel van je tijd en gedachten in beslag neemt.

Hebben jullie ooit andere manieren overwogen om ouders te worden? Bijvoorbeeld adoptie?

We hebben zeker gedacht over andere opties. Het was echter nooit iets dat we echt hebben overwogen. We wilden proberen biologische kinderen te krijgen. Het is fantastisch dat je op een andere manier ouders kunt worden, als het niet gelukt was.

Heb je tips voor anderen die problemen hebben met vruchtbaarheid?

Ten eerste raad ik aan om goed te kijken waar je je informatie vandaan haalt. Er zijn veel forums met tips en trucs die geen bewezen resultaat geven. Maar ik denk dat je zeker steun kunt vinden op forums op bijvoorbeeld Facebook of Instagram. Als je zoekt op IVF, krijg je veel resultaten. Een podcast die goed is, is Ruvarpodden, waar ook een aflevering is waar Gustaf en ik aan meedoen.
Krijg je de hulp en ondersteuning die je nodig hebt tijdens je IVF-traject?

Medische hulp zeker, maar als je denkt aan geestelijke gezondheidszorg, was dat niet iets dat automatisch werd aangeboden. In onze kliniek was er een counselor, maar daar moest je zelf contact mee opnemen als je daar behoefte aan had en zelf voor betalen. Ik denk dat er meer steun nodig is tijdens een IVF-traject, zowel voor degene die alle behandelingen ondergaat als voor de eventuele partner.