De finish is dichtbij, maar het kan voelen alsof je nog een lange weg te gaan hebt. Een tweelingzwangerschap duurt meestal korter dan wanneer je één baby krijgt. 50% van alle tweelinggeboorten vindt rond week 37+0 plaats.

Het lijkt misschien nog een eeuwigheid weg, maar de eindstreep nadert! Het laatste trimester is aangebroken en aan het einde van deze periode zul je eindelijk je kleine baby’s ontmoeten. Een troost voor degenen die een tweeling verwachten, is dat je vaak niet langer hoeft te wachten dan tot week 38+0. Maar het is goed om te weten dat tweelingen er vaak voor kiezen om er eerder uit te komen: 50% wordt geboren vóór week 37+0.

Tijdens het derde en laatste trimester kan het zwaar aanvoelen om een tweeling te verwachten. Het kan een goed idee zijn om het rustiger aan te gaan doen, en veel vrouwen die een tweeling verwachten krijgen ook ziekteverlof. Zwangere vrouwen kunnen zich groot en zwaar gaan voelen, want de buik in week 30 van een moeder van een tweeling kan gelijk zijn aan de buik in week 40 van iemand die één baby verwacht. Als je zwanger bent, kun je pijn en zwelling in je bekken krijgen en dan is het gewoon tijd om het rustiger aan te gaan doen. Zwanger zijn is zwaar en twee baby’s verwachten is nog zwaarder, dus het is een goed idee als de eventuele partner zoveel mogelijk taken van de zwangere vrouw overneemt. Als je in verwachting bent van een tweeling, komen rugpijn, aambeien, spataderen en slaapproblemen vaker voor, vooral tegen het einde van de zwangerschap.

Als je een tweeling verwacht, komt bloedarmoede (ijzertekort) vaker voor. Hierdoor kun je je extra moe voelen, maar je bloedwaarden worden tijdens je hele zwangerschap gecontroleerd door je verloskundige. Het komt vaak voor dat zwangere vrouwen extra ijzersupplementen nodig hebben, maar als je je nog steeds extreem moe voelt, praat dan met je verloskundige. Zelfs als je je zwaar en lusteloos voelt tijdens het derde trimester, is het vaak goed om elke dag te blijven bewegen, maar het is belangrijk om naar je lichaam te luisteren als het niet meer kan.

Tijdens het laatste trimester ga je naar de dokter om de bevalling te plannen. Het is ongeveer 50/50 of het een vaginale bevalling of een geplande keizersnede wordt. Factoren die de planning voor je bevalling kunnen bepalen, zijn onder andere de positie van de tweeling in de baarmoeder en of en hoe je eerder bent bevallen. Met een echo worden de baby’s onderzocht en hun toestand kan bepalend zijn voor de keuze van de bevallingsmethode. Als het een vaginale bevalling is, is de ontsluitingsfase vergelijkbaar met die van iemand die één baby verwacht. Op de verlosafdeling zorgen een verloskundige en een verpleegkundige vaak voor de aanstaande ouders en zij zijn verantwoordelijk voor het proces. De baby’s worden voortdurend bewaakt met CTG die de hartslag van de baby’s controleert. Als het tijd is voor de geboorte van baby nummer één, zal je geboorteteam groter zijn. Er zijn meestal twee verloskundigen, een of twee gynaecologen, een kinderarts en twee verpleegkundigen aanwezig.

Nadat baby nummer één geboren is, helpt de arts of verloskundige baby nummer twee naar beneden te begeleiden, zodat hij of zij niet op de zij terechtkomt. De positie van de baby wordt dan vaak gecontroleerd met behulp van echografie. De baarmoeder kan nu een pauze nemen voordat het tijd is voor baby nummer twee om geboren te worden. De duur is individueel en het kind zal gedurende deze tijd door CTG in de gaten worden gehouden. Als het niet goed gaat met de baby of de bevalling lang duurt, kan het nodig zijn om de bevalling af te ronden met een vacuümextractor, tang of keizersnede.

Een keizersnede kan gepland, spoedeisend of onmiddellijk zijn. Bij een geplande keizersnede hebben de aanstaande ouders een datum gekregen, vaak wordt men dan opgenomen op de ochtend van de bevalling. Er zal dan meer zorgpersoneel bij zijn: twee verloskundigen per baby, twee verpleegassistenten, gynaecologen en kinderartsen. Bij de meeste geplande keizersnedes ben je bij bewustzijn en krijg je epidurale anesthesie, wat betekent dat je van net boven de navel naar beneden wordt verdoofd. De buik wordt gewassen en er wordt een gordijn opgehangen tussen de aanstaande ouders en het personeel van de operatiekamer. Je krijgt ook een urinekatheter omdat je je blaas niet zelf kunt controleren. Voordat de operatie begint, controleert de gynaecoloog of de verdoving goed is ingewerkt. De baby’s komen vaak snel uit de buik van de moeder en ze worden dan opgevangen door een verloskundige die de baby’s vervolgens direct aan de ouders laat zien.

Voor het geval de kinderen in het begin een beetje hulp nodig hebben, staan er kinderartsen klaar om te controleren hoe het met de kinderen gaat buiten de baarmoeder. De gynaecoloog zal de chirurgische incisie hechten en je wordt naar de verkoeverkamer gebracht, waar je weer gevoel in je benen moet krijgen voordat je naar de kraamafdeling kunt.

Een noodkeizersnede wordt op dezelfde manier gedaan, het moet iets sneller gebeuren maar vaak is er wel tijd voor voorbereiding en wordt er vooraf korte informatie gegeven.

Bij een onmiddellijke keizersnede gaat alles heel snel en wordt de vrouw die bevalt vaak onder narcose gebracht. Bij een onmiddellijke keizersnede is er echter niet veel tijd voor informatie en krijgen de ouders de informatie na de geboorte. Deze keuze wordt gemaakt als het niet goed gaat of er complicaties zijn met de baby of de moeder. Het is verstandig om je van tevoren te verdiepen in hoe de geplande bevallingsmethode in zijn werk gaat. Als een vaginale bevalling is gepland, moet je er altijd voorbereid zijn op de mogelijkheid van een keizersnede.